Translate

r

16 Ιουν 2019

Να φοβάσαι τους ανθρώπους που είναι μόνο αέρας.

‘Ο χρόνος δεν έχει σημασία. Ούτως ή άλλως είναι δική μας εφεύρεση.
Για να μετράμε τις στιγμές, να τις ορίζουμε με βάση το άπειρο, να τους προσδίδουμε μια σταγόνα αιωνιότητας.
Ατυχές εφεύρημα ο χρόνος. Λες και αν κάτι  κρατά πολύ, είναι πιο σημαντικό
απ’ αυτό που συμβαίνει κ διαρκεί λεπτά. Ο χρόνος είναι τεχνητός. Καμιά δεν έχει σημασία.
Σημασία έχει τί μας αφήνουν οι άνθρωποι, που μοιραζόμαστε. Κάποιοι πέφτουν σαν σκοτάδι μέσα μας, κάνοντας μας να αναμετρηθούμε με το τέρας ή τον άγγελο που κρύβουμε. Κάποιοι περνούν και αφήνουν γλυκό φως του ήλιου. Έρχονται στη σκέψη μας χρόνια μετά και ένα χαμόγελο καθρεφτίζεται στη ματιά μας.
Κάποιοι περνούν και δεν αφήνουν χνάρι μέσα μας. Σαν τον νυχτερινό αγέρα στην έρημο. Φυσά όλη νύχτα, μα το πρωί, όλα ίδια είναι. Όλα άμμος. Σαν το χτες, να είναι ίδιο με το σήμερα. Ήταν απλά για να περάσουν και να ξεχαστούν χωρίς σημάδι. Συνήθως είναι άγευστοι και άοσμοι, μα σαν τους συναντάμε, νιώθουμε ότι κάποιο θαύμα έγινε στη ζωή μας.
Το θαύμα είμαστε εμείς. Μόνο εμείς. Επιτέλους βλέπουμε τον εαυτό μας καθάρια. Οι πράξεις μας αντανακλούν στο άγευστο και γυρνούν πίσω σε μας. Και όλα είναι μοναδικά με το καθρέφτισμα του εαυτού μας.
Μόνοι ήμασταν, μόνοι είμαστε. Αυτό φυσικά το νιώθουμε, όταν το άοσμο ενδιάμεσο εμπόδιο, η ψυχή που υπάρχει δίπλα μας, φύγει. Νιώθουμε το ίδιο μόνοι, το ίδιο υπέροχα μόνοι, διπλά χαρούμενοι από πριν, ανακαλύπτοντας το είναι μας. Ας ερωτευτούμε. Εμάς….
Κάποτε έγραψα ότι υπάρχουν άνθρωποι, που είναι άγγελοι. Σίγουρα υπάρχουν και άνθρωποι που είναι σκιές. Και οι δυο τύποι ανθρώπου, μας βοηθούν και μας εξελίσσουν.
Φοβού αυτούς που είναι μόνο αέρας…»
«Έσμιξε το δάκρυ με την άμμο….
και έγινε μια λάσπη ικανή,
Να οχυρώσει κάστρο σαν στεγνώσει.
Έτσι με βρήκε η λύτρωση.»
Γράφει η Χαρά Μαζίδη.
 http://www.anapnoes.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου