Translate

22 Οκτ 2019

Η πραγματική ιστορία του θρυλικού ζεϊμπέκικου της Ευδοκίας

«Αυτό το πράγμα δεν παίρνει λόγια, δεν υπάρχουν στίχοι να το υποστηρίξουν», είχε πει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος για την πλέον καθηλωτική ψευδαίσθηση στο ελληνικό σινεμά.
Χρειάζεται ν’ ακούσει κανείς μόνο τις πρώτες δυο-τρεις νότες για να αντιληφθεί τι ακριβώς φτάνει στ’ αυτιά του.
Χωρίς να χρειαστεί να καταφύγει σε shazam και άλλες τέτοιες καινοτομίες. Άλλωστε, ακόμη κι αν το αυτί αργήσει, τα πόδια νωρίτερα θα έχουν πιάσει τον σκοπό που δεν είναι άλλος από ζεϊμπέκικο. Και όχι όποιο κι όποιο, αλλά το πλέον αναγνωρίσιμο ζεϊμπέκικο στην ιστορία του ελληνικού σινεμά. Το «ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας», που έγινε ένα με την έννοια της λεβεντιάς, είναι από εκείνα τα ψέματα που δημιουργούν τις πιο όμορφες διηγήσεις.
Βλέποντας κανείς τον Γιώργο Κουτουζή να βγάζει με τις μετρημένες, αντρίκιες κινήσεις του όλη τη μαγεία του πιο αυστηρού, αυθεντικού και προσωπικού χορού που υπάρχει στην ελληνική μουσική, φαντάζεσαι… Φαντάζεσαι πως ήταν ένας επαγγελματίας ηθοποιός. Φαντάζεσαι πως έκανε μαθήματα. Φαντάζεσαι πως χρειάστηκαν αμέτρητες πρόβες μέχρι να μπορέσει να πατήσει πάνω στις νότες, με τον σεβασμό και την παλικαριά που απαιτεί μια τέτοια εξωτερίκευση του συναισθηματικού φορτίου που κουβαλά η ψυχή του αρσενικού. Κι όμως, τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει. Τουλάχιστον όχι έτσι όπως νομίζουμε, αφού όλα ξεκινούν από μια λανθασμένη αντίληψη που δημιούργησε ο «γάμος» των πλάνων του σκηνοθέτη, Αλέξη Δαμιανού, με τους ήχους του αείμνηστου Μάνου Λοΐζου που δημιούργησαν την πλέον καθηλωτική ψευδαίσθηση του ελληνικού σινεμά.
.
menshouse.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου