Πώς καταντούν έτσι οι άνθρωποι που κάποτε αγάπησαν και έζησαν μαζί;

Τίποτα δεν έμεινε να μας θυμίζει, τί ζήσαμε. Τα ριμάξαμε όλα. Κάπου ανάμεσα στα συντρίμμια, αχνοφαινόταν παλιότερα μια λάμψη.
Εκεί είχες αφήσει τη φλόγα. Μα έσβησε τώρα κι αυτή και δεν μπορείς πια να την ξανά ανάψεις. Κι αναρωτιέσαι. Πως καταντούν έτσι οι άνθρωποι;Άνθρωποι που έδωσαν, πήραν, πάλεψαν,
έκλαψαν, πόνεσαν, αγάπησαν, έζησαν! 

Πως καταντούν έτσι;. 

Γιατί δεν φεύγουν, όταν τελειώνει; 

Τί σημασία έχει, να βγάζουν μολύβι και χαρτί, να σημειώνουν ποιός πήρε τί και ποιός έδωσε, χωρίς να πάρει.
Κρίμα είναι να ξεφτιλίζεις εκείνο που έζησες. Κι αν τώρα σε κατηγορώ πως είσαι λίγος, άδειος και μικρός, ξεχνώντας πως υπήρξες επιλογή μου. Ουσιαστικά, κατηγορώ τον εαυτό μου και μόνο. Εμένα την ίδια κατηγορώ. Δεν έχει ποτέ, να κάνει με τον απέναντι.
Αν ήσουν όλα εκείνα που τώρα λέω, γιατί σε επέλεξα; Γιατί δεν το κατάλαβα; Γιατί το έκρυψες καλά; Μα και πάλι εγώ φταίω. Εγώ επέλεξα, να σε πιστέψω. Επέλεξα, να σου ανοίξω για να μπεις. Και τώρα σε κατηγορώ, που ήσουν “ακαταστασία” και τα έκανες όλα ρημαδιό. Μα αυτό ήσουν και εγώ το ήξερα κι επέλεξα να το κουκουλώνω.
Μην θυμώνετε μωρέ. Δεν φταίει ο απέναντι, ποτέ. Πάντα εμείς αφήνουμε να μας διαλύσουν. Κάθε φορα, επιλέγουμε εκείνον, που έχουμε ανάγκη. Για να κάνει τη “ζημιά” και να έχουμε μετά να λέμε. Και λέγοντας να κλαίμε. Φτάνει μωρέ. Πάει καιρός τώρα που τελείωσε. Σταμάτα να αναμασάς, τα ίδια ξανά και ξανά. Τελείωσε. Χάσατε.
Συμβαίνουν αυτά. Ξεκόλλα και προχώρα. Κατάντησες καημένη. Κατάντησες. Τραβά μπρος και μη σε νοιάζει τίποτα. Ή θα τσακιστεις. Ή θα πετάξεις. Τουλάχιστον δεν θα σέρνεσαι. Φεύγα. Και καλά ταξίδια.

 Γράφει η Ειρήνη Στέφα

loveletters.gr

μονταζ teo